Słowem bliżej…

SzlafRock-1

To co poniżej, o mężczyźnie powiem, jest moim, prywatnym na ten temat sądem. Daleko mu, wobec mojej płci, do obiektywizmu. Ale subiektywizm niechby o szowinizm nie zahaczał.
Mężczyzna bowiem występuje, jak woda w trzech podstawowych postaciach.
Mężczyzna typu – Myślę, więc Jestem
Mężczyzna typu – Myślę że jestem
Mężczyzna typu – Myślę, że będę o szesnastej
I wszystko jasne. Wydaje się, że kobieta może wybrać swój ulubiony typ i wszystko będzie dobrze. Przyjąłem tu kryterium „myślę” – odzwierciedlające udział myślenia w życiu codziennym bo staram się jednak chronić kobietę przed wyborem typu „drzewo”. O pomyłkę nie trudno. Myślenie – logiczne czy dendrologiczne – tu kora, i tu kora. O pomyłkę nie trudno. Spotyka się jakże często ludzi z licznymi zadrapaniami na ciele i duszy – skutkami takich pomyłek.
Gdybyż to jednak było takie proste. Wybrać któryś typ. Proste jednak nie jest bo ten mężczyzna, jako się rzekło – jak ta woda. Wymienione powyżej typy to tylko stany skupienia, ale tego samego mężczyzny. Wszystko zależy od temperatury. I ciśnienia. Pod pseudonimem „ciśnienie” – niechby występowały warunki zewnętrzne – czytaj rzeczywistość. Ale kwestia temperatury – to nic innego, nie daj Boże by coś innego, byleby nie coś innego, Ktoś inny niż Kobieta.

Więcej na spotkaniach. Zapraszam!

Słowem bliżej…

 

Nos Kościuszki,
pierwszy, drugi akt z Moniuszki
piórko z orła
Wernyhora
i Chopina
i Chopina
toć on tyle pozamieniał
nut ludowych na klasyczne
Bum Zygmuntem, bum
o, ślicznie
von Jungingen zbieżnym zezem
złe tatarstwo hordą lezie
a Batory, to pod Pskowem
a Sobieski to pod Wiedniem
Szczerbiec komu
Akcja „Chochoł w każdym domu”
Niech przy spodniach, kurtkach, swetrach
będą zamki typu Rejtan
Niech w spodenkach kąpielowych
typ „Elstera”
Ktoś z użyciem krytej żabki
laury zbiera
Tylko jeśli w moim wierszu
znajdzie się zaimek ONA
to mnie potem nie pytajcie
poklepując familiarnie
czy na myśli miałem
Polskę czy Bułgarię

Słowem bliżej…

No Jesień i już.
Nie „już Jesień”. Nie – O! Jesień.
A Jesień. Jesień i już…
Jest jesienią bowiem taki moment, kiedy staje się ona nieodwołalną, jedyną, kiedy ta Jesień – jest przede wszystkim.
I Człowiek po raz 1123347, czy 1123348 musi do pojęcia Smutku – podejść. No właśnie. Żeby to On podchodził. Gdyby podchodził – nieśmiało, z niedowierzaniem, ostrożnością badacza. Ze szkiełkiem w jednej, a okiem w drugiej ręce – że tak niemrawo zażartuję. Ale nie, On po raz 1123347 (czy ósmy) – daje się temu Smutkowi zaskoczyć. To i niech On się nie dziwi, ten Człowiek, że kiedy On próbuje jakichś działań odsmucawczych – jest za późno. Ten Smutek już tam, w Nim jest. Już tam się w Nim umocnił. Człowiek tam zagląda (w siebie), a ten Smutek mówi – słucham, o tso chodzi? A z samych zaniedbań dykcyjnych przy tym pytaniu – można wywnioskować, że ów Smutek czuje się tam tak dobrze iż jest kompletnie pijany. I to wszystko za nasze …no nie pieniądze …ale za nasze uczucia, emocje. (…)
A przy Smutku – ni uciekać, ni walczyć.
Ale starać się być tam, w sobie wcześniej niż Smutek.
Wtedy my go przyjmujemy. My, mówimy, z nienaganną, a nawet nieco zimną dykcją – o co chodzi?..
On nieśmiało – dzień dobry…
My – a no dzień dobry, dzień dobry…
I to jest, jak to się mówi, i n n a  r o z m w a.